Een juridische procedure kost tijd en geld, en leidt af van de kernactiviteiten van de onderneming. Procesfinanciering biedt hiervoor een oplossing. Een procesfinancier betaalt de advocaatkosten in ruil voor een aandeel in de opbrengst (no cure no pay). Sommige procesfinanciers kunnen daarnaast ook het management van de procedure overnemen.

Waarom bedrijven niet houden van procederen
Procesfinanciering is in de jaren negentig ontstaan in Australië en van daaruit overgewaaid naar andere Angelsaksische gebieden. In Australië, Engeland en de VS is litigation funding gemeengoed en beheren gespecialiseerde litigation funders honderden miljoenen. Uit onderzoek van een grote beursgenoteerde procesfinancier in de VS blijkt dat de helft van de CFO’s daar vindt dat procesfinanciering moet worden overwogen voor elke grote juridische procedure waarmee een bedrijf zich geconfronteerd ziet. Ook in Duitsland is procesfinanciering veel breder ingevoerd dan in Nederland.
De Amerikaanse professor privaatrecht J.T. Molot vroeg zich in 2009 af waarom bedrijven zo’n hekel hebben aan procederen. Is het vanwege de hoge kosten? De onzekerheid over de uitkomst? De hoge uurtarieven van advocaten? Volgens Molot zit het daar niet in. Bedrijven doen regelmatig grote investeringen – bijvoorbeeld om een nieuwe productlijn te ontwikkelen – terwijl het nog onzeker is of ze zullen worden terugverdiend. Bedrijven hebben er ook geen moeite mee om vakmensen goed te betalen. Het probleem is dat een complexe juridische procedure substantiële investeringen en inspanningen vergt voor een bedrijfsvreemde activiteit. Daarbij is het voor een bedrijf lastig te beoordelen of een advocaat zijn hoge uurtarief waard is.

Procesfinanciering
Procesfinanciering biedt hiervoor een oplossing. Een procesfinancier combineert de deskundigheid van de advocaat met het businessmodel van een investeringsfonds. De procesfinancier treedt niet zelf op als advocaat, maar biedt aan om de kosten van een juridische procedure te betalen, waaronder alle advocaatkosten, in ruil voor een aandeel in de opbrengst. De procesfinancier financiert dus niet alleen de proceskosten, maar neemt ook het risico over dat de opbrengst uiteindelijk onvoldoende is om die kosten te dekken.
De premie die procesfinanciers hiervoor bedingen, is afhankelijk van de aard, omvang en risico’s van de zaak, maar bedraagt gemiddeld zo’n 30-40% van de uiteindelijke opbrengst.
De meeste procesfinanciers financieren uiteenlopende procedures. Denk aan vorderingen voor geleverde zaken of diensten waar discussie is ontstaan over de kwaliteit van het geleverde, contractbreuk, de onregelmatige beëindiging van een contract, schending van een non-concurrentiebeding, een M&A geschil of onrechtmatige (overheids)daad.
Door het verdienmodel (no cure no pay) lopen de financiële belangen van de procesfinancier en de cliënt in beginsel parallel.

Toegevoegde waarde
De samenwerking met een procesfinancier kan ook inhoudelijk waarde toevoegen aan een zaak. De procesfinancier is een repeat player als het gaat om het voeren en schikken van juridische procedures. Het netwerk, de kennis en de vaardigheden van een procesfinancier kunnen de kans op een succesvolle uitkomst vergroten. Een procesfinancier kan van dienst zijn bij de selectie en de instructie van de advocaat, eventueel benodigd verhaalsonderzoek en de proces- en onderhandelingsstrategie. Sommige procesfinanciers bieden ook aan om het gehele beheer van de procedure als tussenpersoon op zich te nemen.
In juridische procedures kan de financieel sterkere zijn wederpartij uitputten door de procedure te rekken en de ander op kosten te jagen. In zo’n geval kan de samenwerking met een procesfinancier de ongelijkheid in financiële middelen corrigeren. Als de financieel zwakkere partij een procesfinancier met diepe zakken achter zich heeft, werkt de uitputtingsstrategie niet meer en zal de aangesproken partij eerder geneigd zijn om voor een redelijk bedrag te schikken.

[is_user_logged_out][/is_user_logged_out]

Shares