Ron Bettelheim heeft ook na zijn pensioen een overvolle agenda. Hij voelt zich bevoorrecht dat hij zo lang het vak heeft mogen uitoefenen en heeft een fantastische tijd gehad bij Canon Europa. Het werk mist hij niet, wel de mensen. Hoewel Ron zeker bij de tijd is, verzuchten familie en vrienden dat hij is blijven hangen in de sixties. ‘Ronnyboy, stop living in the past’!

‘Vanaf mijn schoolperiode ben ik al cijfermatig georiënteerd. Ik heb een paar jaar op de financiële afdeling gewerkt bij hotels en daarna zo’n 9 jaar bij reclamebureaus voordat ik bij Canon terechtkwam. Toen ik aantrad als assistent credit control, lag de eindverantwoordelijkheid van incasso bij de verkoopafdeling. Ik heb ervoor gevochten om dit over te hevelen naar onze afdeling. Nadat ik een Credit Policy had geschreven, is dit uiteindelijk gelukt. Ik denk dat het vak in de kern niet veranderd is, al deed ik vroeger veel meer op gevoel. Veel verkoop in ‘Enge landen’ werd nog gedaan op open account. Daar heb ik snel een einde aan gemaakt door betalingszekerheden in te voeren. Als internationaal bedrijf is dit erg belangrijk. Canon Europa is het hoofdkantoor voor Europa, Afrika en het Midden-Oosten. Ik had contact met de importeurs in die landen en natuurlijk met alle afdelingen binnen Canon Europa. Dat vond ik het leukst aan mijn werk, het contact met mensen. Daarnaast is het proces van credit management ook boeiend. Het is fijn om successen te behalen. Nu, 8 jaar na mijn pensionering, heb ik nog steeds contact met collega’s en af en toe met een paar klanten, ook in het buitenland. Ik mis het werk niet, maar wel de mensen. Ik heb echt een fantastische tijd gehad, met mooie ontmoetingen. Ik voel me bevoorrecht dat ik bijna 30 jaar het vak mocht uitoefenen bij Canon Europa.

Sinds mijn pensionering ben ik drukker dan ooit. Ik zeg wel eens gekscherend: ‘Dat ik ooit de tijd had om te werken’! Beweging en humor houden me jong… Ik moet er elke dag even uit. Loop hard in het bos, maak een stevige strandwandeling of ga naar Amsterdam. Ik ben opgegroeid in Amsterdam en kom er nog vaak (te vaak volgens mijn vrouw!). Samen bezoeken we een paar keer per jaar het Concertgebouw, maar eigenlijk houd ik meer van popmuziek en dan met name uit de jaren 60. Volgens familie en vrienden ben ik blijven hangen in de sixties en heb ik een hoog nostalgisch gehalte. Eén keer per week ben ik taalcoach voor buitenlanders die zich in Nederland hebben gevestigd. Via de vrijwilligerscentrale Wereldbuur kom ik bij de mensen thuis. Inmiddels ben ik al aan mijn vijfde taalmaatje toe. Via de Voorleesexpres kom ik ook bij kinderen met een taalachterstand thuis. Ik doe dit met ontzettend veel plezier. Ik ben zelf ook opa en als ik geweten had hoe leuk kleinkinderen zijn…. had ik díe als eerste genomen!

Zo’n 40 jaar geleden ben ik gestart met fotografie, toen nog in zwart/wit met negatieven. Ik had een eigen donkere kamer, waar ik de foto’s ontwikkelde. Die tijd komt niet meer terug. Ik heb ongeveer 7.500 dia’s laten digitaliseren. Met de digitale camera’s van tegenwoordig maak je al snel veel te veel foto’s. Elke vakantie trap ik er weer in en ben ik daarna dagenlang de foto’s aan het bewerken. En dan heb je daarnaast ook nog je telefoon waar je foto’s mee kan maken!’

Bron: De Credit Manager, nummer 1 , jaargang 2015.
Auteur: Lydia de Wit is Verenigingsmanager van de VVCM.

 

Shares